Geheel naakt met alleen een halsband om en mijn handen met handboeien vast op mijn rug zit ik op de achterbank van de auto van mijn vriendin Anna. Het zit niet heel comfortabel zo met mijn armen tussen de rugleuning en mijn rug, maar gelukkig geeft de navigatie aan dat de autorit nog maar een paar minuten duurt. Ik weet niet waar we heen gaan, Anna wilde niks loslaten toen ik vanmiddag bij haar appartement arriveerde. Het enige wat ze zei toen ik arriveerde was dat ik me moest uitkleden, nou ja zei, ze commandeerde het bijna, zo gebiedend zei ze het. Daarna deed ze me de handboeien om en kreeg ik ook een halsband om. Ik liet het toe en vond het best spannend nadat ik eerst van mijn verbazing bekomen was, want dit was ik totaal niet gewend.
Meekomen zei ze en aan de riem volgde ik haar door de voordeur naar de trappenhal. Ik pak nog even een sporttas en dan lopen we naar mijn auto, zei Anna. Eenmaal buiten was ik me zeer bewust van mijn naaktheid en vooral ook dat ik me borsten en schaamstreek zelfs niet eens kon bedekken met mijn armen en ik keek angstig om me heen of er misschien mensen op straat waren die me zouden kunnen zien. Er trok een koude rilling over mijn rug, al was het buiten niet koud op deze late zomerdag. Gelukkig stond de auto vlakbij het appartementencomplex op het parkeerterrein, Anna deed de achterdeur open en snel stapte ik in. Vertrouw me maar, het wordt echt heel opwindend, fluisterde Anna.
We rijden door het industrie terrein aan de rand van de stad en vervolgens over de spoorweg richting een vervallen fabriekspand met dichtgespijkerde ramen. Er staan hekken om het hele terrein heen, dus Anna parkeert langs de straat. Anna stapt uit, pakt de sporttas van de bijrijdersstoel en doet dan mijn deur open. Maar net als ik wil uitstappen, rijdt er een vrachtauto langs en ik schrik, maar de chauffeur heeft me niet gezien. Anna leidt me aan de riem mee langs het hek, helemaal tot aan de struiken aan de rand van het terrein. Ik kan het niet laten om steeds om me heen te kijken of ik ook mensen zie, maar gelukkig is er niemand te zien. We gaan daar door een opening in het hekwerk en Anna leidt me verder het terrein op naar de toegangsdeur van het pand. Doorlopen, maar pas op waar je loopt, hoor ik haar zeggen, er kan wel wat glas op de grond liggen. We gaan de trap op naar de eerste verdieping, Anna leidt me dan naar een ruimte aan de achterkant van het pand. Hier zijn de meeste ramen nog intact waardoor er in de ruimte veel meer daglicht is dan op de begane grond. In de verte, zo over de bomen kijkend, zie ik weilanden en een snelweg met ernaast hoogspanningsmasten. Goede locatie vind je niet, vraagt Anna zachtjes, ik moest echt wel even zoeken voordat ik iets geschikts gevonden had.